Autisme

10-03-2020

Het is Maart 2020, in Wuhan gebeurd er van alles, maar dat is de ver van ons bed show. In Nederland is ook iemand ziek geworden begrepen we, Maar dat is er maar één toch ?

Wij zijn met hele andere dingen bezig. We zitten al een jaar in 'het traject' omdat we van de school hoorde dat Rudolf toch wat anders reageerde dan anderen. Hij keek je niet aan als er wat gezegd werd, leek met andere dingen bezig. Toch waren zijn resultaten goed, meer dan zelfs eigenlijk. (later zou blijken dat hij in groep 5 al het hele niveausysteem van het lezen van de school doorlopen had; hij mocht pakken wat hij wilde in de biep, en dat doet hij nog altijd erg gretig)


Toch waren er ook tegengeluiden "Je plakt je kind wel een sticker op als je dit wil bevestigen" (De huisarts) We dachten zelf ook wel ergens "Hij hoort slecht doordat hij steeds ontstoken oren heeft, dan hóór je het simpelweg ook niet !"  Anderen deden ons ook twijfelen of we deze stap wel moesten zetten. Toch hebben we het gedaan.


En toen waren we daar, in dat kleine kamertje van Parlan, een plaats waar ze een officiële diagnose mogen stellen (jaja) René, Ik en natuurlijk Rudolf gingen zitten. Er volgde een ellelang gesprek, Rudolf werd er wat simpel van, hij geloofde het allemaal wel. Voor René en mijn gold éigenlijk hetzelfde. De dame in kwestie probeerde ons uit te leggen wat er in Rudolf zijn brein speelde,...


Autisme, jazeker, dat zien we heel duidelijk. Ik schrijf dit stukje inmiddels in 2023, en ik heb er heel wat over gelezen. Maar een vast opvatting over Autisme is er eigenlijk niet. Martine Delfos (een gevestigde naam op dit gebied) stelt; 'Een Autist ontwikkelt zich éérst cognitief dan pas sociaal, maar is wel degelijk leerbaar'

We zien bij Rudolf heel duidelijk dat hij dat heeft, ons idee is hem hierin dan ook te ondersteunen, en dan maar even opnieuw met geduld uit te leggen, dat iets raar is, ook al is dat wel iets wat je op je 11e wel moet snappen. En een enkele keer gaan we er wel in mee, omdat hij vrij veel moet leren die voor zijn leeftijdgenoten al 'normaal' zijn en geen mens simpelweg alles tegelijk kan weten. Dan maar een onbegrepen blik van de meestal onbekende, wij doen het op onze manier. Als hij zich begrepen en veilig voelt, is hij simpelweg het liefste ventje op aarde,..ja sorry, liever dan wie dan ook !


Aan de andere kant had ik zelf al vanaf jongs af aan een niet zo lekker werkend lijf, mijn ouders leerde me al heel snel dat ik me aan de wereld aan moest passen, omdat het andersom simpelweg niet zou gebeuren. Dat geven we nu onze muppets dus ook mee. "Do no harm, but take no shit"

...

Vlak na deze mededeling kwam de grote eerste lockdown. Alles ging dicht en school gebeurde thuis, alles gebeurde thuis (Alleen René zijn werk ging gewoon door) Voor óns was het de grootste schat die we krijgen konden. Ik zat in de boeken en heb me helemaal ingelezen. Ik was de juf en leerde zijn hoofd begrijpen. Samen puzzelde we ons een weg door het oerwoud wat opeens voor onze neus geplant was, en samen vonden we een manier om daarmee om te leren gaan. Toen de school weer begon kon ik juf bíjna een kant en klare gebruiksaanwijzing geven hoe Rudolf's brein werkte,..oh konden we dat allemaal maar. Want dat is natuurlijk de andere kant van het verhaal,...


Is niet iedereen een beetje anders dan alle anderen ?

© Copyright Nathalie Poen