Eindrace Basisschool

23-05-2023

Kent u hem al ? De HCIMTOM hashtag ? Het is een vrij hardnekkig syndroom, en ik ga er gelijk met gestrekt been in, ik heb er jaren aan geleden,…vrij heftig ook hoor. Maar het gaat sinds korte tijd een stúk beter. Sinds het besef eigenlijk.


HCIMTOM!..komt ie

How Can I Make This About Me ? Het is een vrij fanatiek virus zoals ik al zei. Zodra een beroemdheid overlijdt of jarig is, verschijnen opeens overal in je tijdlijn foto’s van àndere beroemdheden die ooit met diegene op de foto stonden met een of ander tekstje erbij. En er is weer een bericht klaar voor vele likes. Het is de vrij onschuldige vorm, niemand word kwaad gedaan. In het echte leven zijn er in gesprekken ook steeds meer en meer mensen die het gewoon niet voor elkaar krijgen oprecht naar een ander te luisteren zonder na te denken over het antwoord wat gegeven gaat worden. Echt luisteren naar het verhaal en soms gewoon een stilte laten vallen om na te denken over wat je zou kunnen zeggen. Omdat je verder aan het luisteren was.


Meer en meer wezens verliezen de grip op de gesprek, misschien heeft dat met die schermpjes te maken, geen idee, maar zodra je een gesprek hebt hoor je daarin continu het antwoord “Ik heb dat ook zo” of “Ja, bij mij,…” of “Nou dat is preciés hoe mijn [broer/zus/neef/nicht/buur/vriendin/konijn/zilverrugpad] het ook had !” (Om vervolgens een compleet andere situatie te beschrijven). Het is waarschijnlijk echt niet eens slecht bedoeld. Dat was het bij mij ook niet in elk geval.


En hier ga ik dan toch even over mij hebben. Oké toegeven, soms gáát het even over je eigen persoontje, zou ik dit blogje over iemand anders gaan schrijven dan is dat niet netjes , dat is niet de bedoeling. Maar dat dit verschijnsel wijder verspreid is dan mijn persoon alleen is geheel niet onbekend.


Sprongetje; twee jaar geleden was ik niet zo heel vrolijk. Ik heb de mensen om mij heen dat laten weten, want ik was na lange tijd afgegleden naar een punt waar ik vreemde dingen ging zeggen; uit nerveusheid maakte ik rare opmerkingen die vaak echt ongepast waren. Om daarmee om te gaan heb ik me langzaamaan helemaal afgesloten van iedereen om me heen, lekker veilig; ik kon niks verkeerds zeggen ook. Wat kwàm die pandemie mij heerlijk uit! Lekker in mijn eigen cocon !

Maar wat even zo lekker leek liep natuurlijk vast als een roestende fietsketting ! Ik sloeg over de kop en belandde op mn bek. Ik had door dat ik wat moest.

Ik trok aan de bel bij de huisarts en kwam op de wachtlijst, tussentijds besloot ik een dagboek bij te houden of wel een bullet journal, ik noem het inmiddels gewoon weer een dagboek. Het hielp me enòrm, ik was erg enthousiast en schreef er daarom ook een artikeltje over ( als ik het teruglees vind ik het niet meer zo, maar wetende wat het deed laat ik het lekker staan )

Ik las terug en hield bij, wat ik deed, wat ik at, wat ik voelde, ik tekende en maakte fouten,…en vergaf mezelf die fouten.


Inmiddels ben ik dus twee jaar verder, ik ben een enorme stap vooruitgekomen. Dat zeg ik zelf ja, maar gelukkig ook mijn eigen kringetje is het daar helemaal mee eens. Soms heb ik nog zo’n momentje dat ik onzeker word, maar dan kan ik ook al wel gelijk bedenken dat we dat allemaal wel eens hebben. ( Ik heb vernomen dat La Streisand zelfs nerveus het podium op stapt !)

Ik kan loslaten, dingen niet meteen op mezelf betrekken en dus heb ik ook veel minder commentaar dan twee jaar geleden, want de veiligste manier om onzekerheid te pareren is toch wel de aanval aangaan, waar denk je dat het perfectionisme van La Streisand vandaan komt ?


Twee jaar,…dus ging ik van de week op intake bij de psycholoog. Sja beetje traag blijkbaar, maar het schijnt druk te zijn. Het stappenplan was uitgewerkt en opgeschreven en dus un peux nerveux fietste ik erheen. Diegene die mij kennen weten dat dat iets is wat ik ook nooit doe; fietsen. Maar de dichtstbijzijnde vrije parkeerplek was vlak voor mijn huis, en ik ben tegenwoordig een beetje ‘The Yes Girl’ geworden die alles gewoon dòet. Maar om mijn karma wat in evenwicht te houden, regende het natuurlijk wel.

Ik ging zitten in een veel te grote bank, in een veel te grote kamer, waar je je al snel klein voelt. Ik verviel dus al snel in mijn nerveuze geratel tijdens mijn uitleg dat het eigenlijk allemaal heel erg goed met mij gaat momenteel.

“Dusss…” zei de psycholoog “Je bent eigenlijk een egeltje, die zich oprolt en haar stekels uitzet als er gevaar dreigt ? “



“Ik hou van egeltjes” voegde ze nog toe.

En opeens plopte het nummer “Waar is hier de nooduitgang“ van het goede doel in mijn hoofd op !

Ze wilde uitleggen wat we dan gingen doen, maar dat het besluit bij mij lag hoe en of we hiermee door zouden gaan.

“ We gaan je problemen op stoelen plaatsen,…

En die gaan we hier dan in de ruimte zetten om ze een plek te geven.

Dan gaan we met ze praten. Ik zeg ‘we’ want ik ga mee je herinnering in,…als jij dat goed vind natuurlijk”



Ik heb met mijn dagboek een goed overleg gehad, ... op een stoeltje. Ik wilde er wel nog even over denken. Ik wil nou ook niet iets overboord gooien voor ik het een eerlijke kans heb gegeven, maar ik denk dat ze stomweg een beetje te lange wachtlijst hadden. Dagboek was het eens !


“Slik door die drol !” Is hier een gevleugelde. Soms moet je dingen gewoon vergeten en doorgaan. Door het kauwen op het verleden verlies je tijd van het heden. Het is zo zonde, je kan zoveel leuke andere dingen doen in die tijd.

Natuurlijk heb ik me in het afgelopen jaar ook gericht op dit hier; deze website. Ons doel; genieten. Mijn levensmotto is namelijk al héél lang “Genieten moet je zelf doen”, ik was hem alleen even een beetje kwijt. En ik ben er ook wel achter dat het samen zoveel leuker is dan alleen (zoals Knorretje dat zo mooi zegt) dus,…

Genieten jullie mee ?

© Copyright Nathalie Poen